Dalawang taon kong nakasama si Chiara sa bahay ngunit dahil maliit lamang ito, dumating ang panahon na kinailangang lumipat ako sa ibang bahay. Nahirapan akong makisama at makiisa sa mga bago kong kasamahan sa bahay lalo na sa namumuno sa amin.

Isang araw, habang nagsisimba ako, naka-upo sa likod ko si Chiara. Sabi ko sa sarili ko, “Tama na, tama na! Kailangan baguhin ko ang pakikitungo ko sa mga kasamahan ko. Oo nga’t hindi si Chiara ang kasama ko ngayon sa bahay, pero itinakda niya ang taong iyon para mamuno sa amin doon, kaya dapat akong gumawa ng hakbang para makiisa sa kanya.” Pagkatapos noon nakaramdam ako ng kalayaan at kasiyahan.

Paglabas ko ng simbahan, nakita ko si Chiara kasama ang ibang mga focolarina.

Tinawag niya ako at nag-wika, “Halika Marilen. Ngayong umaga ay may sinabi sa akin si Hesus tungkol sa iyo.” Nag-usap kami ni Chiara sa isang tabi. Wika niya: “Habang nagsisimba ay naunawaan kong ikaw at si Aletta (‘maliit na pakpak’ na tila mga pakpak ng anghel at kaagapay. Ito ang tawag ni Chiara kay Vittoria Salizzoni), ang aking magiging maliliit na pakpak. Kung isa lang ang aking pakpak (Aletta), imposible akong makakalipad. Kailangan ay dalawang pakpak. Ikaw ang kabilang pakpak para dalawa kayong tutulong sa akin.” Para kay Chiara ito ay personal na tulong sa buhay niya sapagkat kargo din niya ang paglaganap ng Movement.

Si Aletta ang mag-aalaga ng kalusugan ni Chiara, kasama rito ang pagluluto; habang ako naman ang mag-aalaga ng bahay, ang kalinisan at kaayusan pati ng kapaligiran nito, at ang pagsalubong sa mga bisita.

Ang gawain ko ay ang aspeto o kulay “blue” o asul; taga-laba, taga-plantsa, taga-bukas ng pinto, at taga-salubong sa mga bisita. Pag umaalis si Chiara, ako ang kasama niya. Ang ibang mga focolarina ay nagtatrabaho at marami din silang gawain para sa apostolado.

Dalawang taon pa ang pamamalagi ko sa piling ni Chiara sa bahay na iyon.

Malalim ang pagkakaisa namin ni Aletta. Desidido kaming panatiliin si Hesus sa aming piling. Halos mag-hapon kaming nasa bahay. Minsan, maaari rin itong maging pabigat kay Chiara. Kapag nangyari ito, agad naming idinideklara sa isa’t isa na panatiliin si Hesus sa aming piling: sa salita at sa gawa, lalo na sa mahihirap na sitwasyon. Mga ilang halimbawa: pag tanghalian at nakikita kong kailangan ng tulong ni Aletta para ayusin ang mesa, o kung kailangan niyang tapusin ang pagluluto, o pag may mga bisita tinutulungan ko siya sa kusina.

Sa hapon naman, tinutulungan niya akong labhan ang mga kumot at kubrekama, at gawin ang ilang mabibigat na trabaho. Sa ganitong paraan, para kaming mga “anghel” sa tabi ni Chiara.

Sinikap naming hindi manaig ang aming mga sarili sa harap niya. Dito namin itinalaga ang aming mga buhay.

Isang araw noong 1954, naatasan si Palmira (Frizzera, isang focolarina) na magtungo sa Sardinia. Pero bago siya makaalis ay nawalan siya ng boses kaya tinawag ako ni Chiara at nag-wikang, “Marilen, ikaw nalang ang mag-punta sa Sardinia, sa halip na si Palmira.” Malayo ito sa Roma. Agad akong naghanda at sumakay ng barko patungong Sardinia. Nagpunta ako doon para ipalaganap ang Ideal (ang buhayebanghelyo ng pagkakaisa).

Naalala ko na may mga oras na pagod na pagod ako. Sa isang araw ay maraming pagtitipong nangyayari.

Tuwing matatapos ang isang miting, ang mga dumadalo buhat sa komunidad ay bumabati at nakikipag-usap sa akin sa tinutuluyan kong tirahan. Wala akong lugar kung saan ako maaaring magpahinga at makakuha ng panibagong lakas para sa susunod na miting. Kaya’t nagpupunta ako sa simbahan para doon makapagpahinga at bisitahin si Hesus.

Noong panahong iyon ay wala pang focolare sa Sardinia.

Bumalik ako sa Roma pagkalipas ng isang linggo. Dumerecho ako sa Focolare sa Via Tigre’, agad akong nagtungo sa kusina at binati si Aletta, “Ciao Aletta! Andito na ako!” At buong galak din akong binati ni Aletta, “Ciao Marilen, masaya ako at nakabalik ka na!” Nasas bahay pala si Chiara nung oras na iyon ngunit nakasara ang pinto ng kwarto niya kaya’t di ko na siya ginambala. Kinagabihan, ikinuwento ko kay Chiara ang mga nangyari sa Sardinia. Interesado siya sa lahat ng mga naganap doon. Masayang-masaya talaga siya. Habang nag-uusap kami ay pumasok si Aletta.

Wika ni Chiara sa amin, “Alam niyo, nang batiin niyo ang isa’t isa kaninang tanghali, napansin ko na si Hesus ay nasa piling ninyo. Nakita ko na may plano ang Diyos sa inyo, isang magandang disenyo ng Diyos. Naisip kong itinalaga kayo ng Diyos na malapit sa akin sa mga panahong ito upang sa gayon, dahil sa pagmamahal ninyo sa akin, magkakaroon kayo ng walang-sukat na pagmamahalan.

“Simula ngayon, tulad ng pagmamahal ninyo sa akin, kailangang mahalin niyo rin ang iba pang mga focolarino’t focolarina; ang lahat ng mga komunidad! Nguni’t hindi lang sila… kailangang mahalin niyo ang lahat… kahit yung mga nasa kasulok-sulukan ng China.” (Ito ang eksaktong mga salita ni Chiara. Noong mga panahong iyon hindi pa lumalabas ng Italya ang Movement.) Patuloy ni Chiara, “Nakikita kong ginagampanan ninyo nang husto ang mga tungkuling inatas sa inyo.

Kita kong alam na alam ninyo kung paano gawin ang mga bagay-bagay.

At mahalaga ito bago maituro sa iba. Kaya’t simula ngayon, ituturo ninyo sa lahat ang mga bagay na ito.” Nakaramdam ako nang lubos na kasiyahan sa puso ko na hindi ko maipaliwanag. Namalas ko ang pagsilang ng isang banal na bagay, isang banal na disenyo ng Diyos.

Itutuloy…

Isinalin ng New City mula sa librong Like a Rainbow: Harmony and Our Surroundings