"Ang nagsisikap na mapanatili ang kanyang buhay ang siyang mawawalan nito; ngunit ang mawalan ng kanyang buhay alang-alang sa akin ay magkakamit nito." (Mt 10:39)

Sa Katagang ito, tinutukoy ni Jesus ang dalawang uri ng buhay: ang buhay sa lupa na binubuo natin sa mundong ito, at ang buhay na makalangit na ibinigay ng Diyos sa atin sa pamamagitan ni Jesus, isang buhay na hindi natatapos sa kamatayan at walang sinumang makakakuha sa atin.

Maaari tayong magkaroon ng dalawang saloobin. Ang una ay manatili tayong nakakapit sa buhay natin dito sa lupa, at ituring itong tanging kabutihan. Ang ganitong saloobin ay magtutulak sa atin na isipin lamang ang ating sarili, gawain, mga anak, at isara natin ang sarili at panindigan lang ang nais natin. Ang daàng ito ay matatapos sa isang tiyak na kamatayan. Sa kabilang dako, ang isang pagkilos ay maniwala sa Diyos na nagbigay sa atin ng isang higit na tunay at malalim na buhay. Ito ang nagbibigay sa atin ng tapang na mamuhay sa paraan na maging karapat-dapat sa Kanyang handog hanggang “mawalan” tayo ng ating buhay sa lupa para sa buhay sa kabila.

"Ang nagsisikap na mapanatili ang kanyang buhay ang siyang mawawalan nito; ngunit ang mawalan ng kanyang buhay alang-alang sa akin ay magkakamit nito."

Tinutukoy ni Jesus ang pagiging martir nang banggitin Niya ang mga salitang ito. Tulad ng lahat ng Kristiyano, dapat tayong maging handa sa pagsunod sa Panginoon at manatiling tapat sa Ebanghelyo, handang mawalan ng buhay, kahit isang marahas na kamatayan kung kinakailangan. At sa biyaya ng Diyos, makakamit natin ang tunay na buhay. Si Jesus ang unang “nawalan ng buhay” at maluwalhati Niya itong muling nakamit. Nagbabala Siya: Huwag ninyong katakutan ang pumapatay ng katawan ngunit hindi naman nakakapatay ng kaluluwa” (Mt 10:28). Ngayon ay sinasabi Niya sa atin:

"Ang nagsisikap na mapanatili ang kanyang buhay ang siyang mawawalan nito; ngunit ang mawalan ng kanyang buhay alang-alang sa akin ay magkakamit nito."

Kung babasahin nating mabuti ang Ebanghelyo, makikita natin na anim na beses na bumabalik si Jesus sa kaisipang ito. Ibig sabihin ay napakaimportante nito at tunay na pinapahalagahan ni Jesus.

Ngunit para kay Jesus, ang panawagan na mawalan ng sariling buhay ay hindi lang isang paanyaya na maging martir. Ito ay pangunahing batas ng buhay Kristiyano.

Dapat tayong maging handa na itakwil ang tukso na itaas ang sarili, iwaksi ang pagiging makasarili. Kung nais nating maging tunay na mga Kristiyano, ilagay natin si Kristo sa sentro ng ating buhay. Ano ang hinihiling sa atin ni Kristo? Pag-ibig sa kapwa. Kung ganito ang ating magiging buhay, “mawawala” ang ating buhay at matatagpuan natin ang buhay na walang-hanggan.

Hindi nangangahulugan na kapag hindi tayo nabubuhay para sa sarili ay nagpapahuli tayo at hindi kumikilos. Ang totoo ay kailangan ng mga Kristiyano ang matibay na paninindigan at ganap na pananagutan.

"Ang nagsisikap na mapanatili ang kanyang buhay ang siyang mawawalan nito; ngunit ang mawalan ng kanyang buhay alang-alang sa akin ay magkakamit nito."

Kahit sa buhay na ito, mararanasan na sa pagbibigay natin ng sarili, sa bawat pagkilos natin ng may pagmamahal, lumalago ang “buhay” sa atin. Kapag ang araw natin ay para sa paglilingkod sa kapwa, kapag nababago natin ang trabaho (na maaaring paulit-ulit at nakakabagot) upang maging pag-ibig, nararanasan natin ang kaligayahang dulot ng higit na kaganapan.

"Ang nagsisikap na mapanatili ang kanyang buhay ang siyang mawawalan nito; ngunit ang mawalan ng kanyang buhay alang-alang sa akin ay magkakamit nito."

Sa pagsunod sa utos ni Jesus na nakatuon lahat sa pag-ibig, makikita din natin ang buhay na walang-hanggan pagkatapos nitong maikling buhay

Tandaan natin ang sasabihin at gagawin ni Jesus sa Araw ng Paghuhukom. Sa nasa kanan: “Halikayo, mga pinagpala ng aking Ama!... Sapagkat ako'y inyong pinakain noong ako'y nagugutom... Ako'y isang dayuhan at inyong pinatuloy. Ako'y walang maisuot at inyong dinamitan” (Mt 25:34-36).

Upang makibahagi tayo sa buhay na hindi lumilipas, titingnan lang ni Jesus ang isang bagay: kung tayo’y nagmahal ng ating kapwa. Ituturing Niyang ginawa natin sa Kanya ang anumang ginawa natin sa kapwa.

Paano natin isasabuhay itong Kataga ng Buhay? Paano tayo “mawawalan” ng buhay upang makamit ito ngayon pa man? Ihanda natin ang sarili sa dakila at tiyak na huling pagsusulit ng ating buhay.

Tumingin tayo sa ating paligid at punuin natin ang ating araw ng pagmamahal. Si Kristo ay nasa ating mga anak, asawa, mga kasamahan sa trabaho at kahit sa mga politiko. Gumawa tayo ng kabutihan sa lahat. Huwag nating kalimutan ang mga nababalitaan natin sa araw-araw sa pamamagitan ng ating mga kaibigan o ng mass media. Kumilos tayo para sa lahat, ayon sa ating kakayahan. At kapag nagawa na natin ang ating bahagi, maaari tayong magdasal para sa kanila.

Ang mahalaga ay magmahal.