Ang pananalangin ay dapat paghandaan ng mabuti. Ang paghahandang ito ay pagsasantabi ng lahat ng naisin at hangarin sa ating mga puso. Isang naging pangkalahatang preparasyon ng mga nagsasabuhay ng Espirituwalidad ng Pagkakaisa ay ang pagtuon ng buong pagmamahal kay Hesus na nakapako at pinabayaan sa krus. Malaking tulong ang ganitong disposisyon na pagmamahal sa bawat anyo ni Hesus na nakapako at pinabayaan sa Krus (simbolo ng matinding pagmamahal ng Diyos sa atin), dahil sa kadalasan di madali ang maghanap ng oras para magdasal. Ang pagmamahal kay Hesus na pinabayaan ay nangangahulugang pagsasantabi sa mga naisin ng puso upang makapagdasal tayo ng maayos at manatiling nakatuon lamang sa Diyos. Tulad ng isang puno na kailangang lumago, kailangan putulin ang ilang sanga at dahon upang magbunga ito ng lubos. Tayo rin, kinakailangang putulin ang mga gumagapos sa ating puso upang tunay at malayang makapagmahal sa Diyos. Tinatrabaho ng Diyos, ng Espiritu Santo ang “kawalang-hangarin ng ating puso” na nagbubunga ng mabuti sa sangkatauhan.

Ganito ang naging karanasan nila Chiara Lubich at ng kanyang mga kaibigan noong 1949, taon ng matinding grasya at liwanag mula sa Diyos sa nagsisimulang kilusan ng Focolare. Sa kawalan ng hangarin ng kanilang mga puso na kanilang ipinamalas sa pagmamahal lamang kay Hesus na pinabayaan sa krus, ang Diyos ay nagpamulat sa kanila ng maraming makalangit na katotohanan na naging sandigan ng sumisibol na kilusan na ngayon ay kinikilala na ng Simbahan, ng ating Santo Papa bilang Espirituwalidad ng Komunyon o Pagkakaisa.

Ang isa namang partikular na preparasyon o disposisyon na kinakailangan sa panalangin ay ang paghahanap ng isang lugar na maayos. Maaari ito ay simbahan, ang ating silid, ang hardin o isang lugar na nasa kalikasan. Maaari tayong makipag-ugnayan sa Diyos kahit saan, pero si Hesus mismo ay pumili ng mga lugar na tahimik upang makipag-usap sa kanyang Ama sa langit tulad ng bundok, o tabing dagat lalo na sa mga oras na tahimik ng kinagabihan o madaling araw.

Tulad ni Hesus maghanap din tayo ng mga lugar kung saan maaari tayong makapagnilay, at mga oras ng katahimikan. Hindi natin maihihiwalay sa ating mga katawan ang ating kaluluwa, kaya pati ang posisyon natin sa panalangin ay dapat ding isaayos. Ang pisikal nating posisyon at disposisyon ay mahalaga sa pagdarasal kaya hindi dapat natin pagurin nang husto ang ating sarili bago tayo manalagin upang hindi naman tayo haharap sa Diyos ng walang lakas at abilidad na magtuon ng ating pagmamahal sa Kanya. Iwasang ibigay sa kanya ang mga di magandang oras tulad ng panahong tayo’y pagod na pagod, upang sa gayon maging makabuluhan ang ating diyalogo sa kanya.

Mahalaga ang ganitong disposisyon na kailangan nating pagbutihin upang matupad natin ang nais ng Diyos na hindi “magsayang ng mga salita.” Tapos pag-alabin natin ang ugnayan na ito kay Hesus sa buong maghapon upang patuloy na makipag-ugnayan sa kanya at laging mabaling ang ating puso sa kanyang kalooban.

Isang mahirap na gawain ang maghanap ng tamang oras para magdasal. Ngunit ang katotohanan ay ang oras ay hindi problema kundi ang pag-uugali natin sa panalangin. Mag-iiba ang pagtanaw natin sa panalangin kung titingnan natin ito bilang isang pangangailangan at pagsasantabi ng mga bagay-bagay upang magbigay halaga sa tanging mahalaga (Lk. 10:42)—ang pakikipag-isa sa Diyos.

Makakatulong din ang kasabihang ito na naging motto ng mga nagsasabuhay ng buhay pagkakaisa: “Manalangin tulad ng mga anghel at magtrabaho tulad ng mga manggagawa.” Marami ang nalulunod sa pagtratabaho bilang manggagawa kaya kadalasan madaling ma-stress at ma-burnout ang maraming tao. Pero paaalala lamang, binigyan pansin na ba natin ang unang bahagi ng kasabihan na manalangin tulad ng mga anghel? Hinihikayat tayo ng Simbahan na gawin ang mga mental prayers at pang-araw-araw na pagninilay dahil malaking tulong ito para maalagaan natin ang ating ugnayan sa Diyos.

Isa pang gabay upang pahalagahan ang buhay panalangin ang mga kataga ni Hesus: “Ano nga ang mapapala ng isang tao, makamtam man niya ang buong daigdig, kung mawawala naman ang kanyang kaluluwa.” (Mt. 16:26)

Anong halaga ng magtrabaho ng husto para sa kaharian ng Diyos kung ang kaluluwa naman natin ay nananatiling maliit at di ganap dahil hindi tayo naghahanap ng tamang oras para palakasin ang kaluluwa natin sa pamamagitan ng panalangin? May halaga ba ang lahat ng ito kung ang pananalangin natin ay ginagawa natin sa harap ng maraming kaguluhan, o di taimtim, mabilisan at pinaiiksi ang pagsabi natin nito? Napakahalaga ng mga katagang sinabi ni Hesus. Ginigising tayo nito upang matanto ang tunay na mahalaga sa buhay-- ang ugnayan natin sa Diyos. Kung manghihina ang ating pagmamahal sa Diyos, dahil wala nang ugnayan sa kanya sa panalangin, anong maiibigay natin sa iba? Nawa’y ang bawat gawain natin ay maging pag-uumapaw lamang ng pagmamahal natin sa Diyos.”

Ano ang magandang gawin? Sa paghahanda ng ating araw, ng ating linggo, ng buwan o ng taon, magbigay oras tayo sa panalangin at mga spiritual excercises tulad ng mga retreat o recollection, panalangin sa pamilya at pang-araw-araw na pagninilay. Kung ang panalangin ang hangin ng ating kaluluwa, at siyang nagpapalakas nito, magandang isama lagi ang mga gawaing ito sa ating mga plano at programa sa buhay. Sa simula maaaring mahirap gawin ito ngunit ang ganitong disiplina ay magbubunga ng maganda sa ating buhay.

Minsan mas nakatuon tayo sa pagpapalakas at pagpapaganda ng ating mga katawan. Nawa’y gawin din natin ito sa ating kaluluwa na nagbibigay halaga sa buhay panalangin dahil ang kagandahan ng kaluluwa ay hindi maililihim. Maaaninagan ito ng marami sa ating buhay at mukha. Ang kagandahan ng kaluluwa ay panghabang-buhay at di nating pagsasawaan.

Jose Aranas