Ang tatlong aspeto na ating sinimulang talakayin sa serye ng pagninilay—ang buhay- (komunyon) bahaginan ng material at ispirituwal na yaman (pula), ang pagpapalaganap ng buhay- pagkakaisa (orange o kahel) at ang buhay-panalangin (dilaw) ay kumakatawan sa tatlong biyaya na ating tinanggap nang tayo’y bininyagan bilang mga Kristiyano. Sa aspeto ng bahaginan ng ating yamang materyal at ispirituwal nakikibahagi tayo sa pagiging hari ni Kristo na siyang Panginoon ng buong sanlibutan. Ang pagpapalaganap ng buhay na ito o apostolado ay bilang pakikiisa naman sa pagiging propeta ni Kristo at ang buhay-panalangin sa kanyang pagiging pari.

Sa ikatlong aspeto, bibigyan natin ng diin na ang buhay-panalangin, ang pakikibahagi sa buhay-pari ni Kristo, ay nagiging totoo lamang sa ating pag-aalay ng mga sakripisyo na kalugod-lugod sa Diyos (1Pt:5). Sa pagsisikap nating magkaroon ng malalim na ugnayan sa Diyos at maitaas ang ating buhay kay Kristo (Col 3:1), niyayakap natin kaagad, palagi, at may galak si Hesus sa anyong nakapako sa krus at pinabayaan sa lahat ng pagkakataon na makakatagpo natin Siya. Ito’y maaaring sa anyo ng paghihirap o sa pagsasabuhay ng mga maka-Kristiyanong kagandahang asal na kadalasan ay mahirap gawin. Mahirap man ito ngunit kayang gawin dahil ang gantimpala ay higit na payapang buhay.

Kaya’t maganda na palaging isulong ang buhay-Kristiyano ng hindi lumilingon pabalik sa dating buhay. Ang hindi umaabante ay bumabalik paatras sa dating buhay na walang katuturan. Ang malalim na pagkakilala sa Diyos na ating minimithi ay di naabot at nakakamtan.

Kaya kailangang pag-ibayuhin ang ating buhay sa araw-araw upang lalung matutok sa Diyos na Pag-ibig. Sa umaga, sa ating pagninilay, lagi nating dasalin at imutawi, “Ngayon, nais kong pagbutihin ang aking buhay”.

Paano pa natin mapapalalim ang ugnayan sa Diyos? Sinabi ni Chiara Lubich, batay na rin sa kanyang karanasan, “ang pagmamahal kay Hesus na pinabayaan, palagi, kaagad at may galak,” ang isa sa pinakatiyak na pamamaraan. Ang tawag ng kabanalan ay nagangailangan ng makabayaning pagsasabuhay ng kagandahang-asal sa pamamagitan ng pagmamahal sa krus tulad ng pagsasabuhay ng pagtitiyaga, pagtitimpi at kalinisan ng isip at kalooban.

Mayroon pang isang pamamaraan upang makipag-ugnay sa Diyos nang mabilisan. Ito ay tipikal sa ispirituwalidad ng pagkakaisa at isang napakahalagang elemento ng aspetong ito. Ito ang pagmamahal sa kapwa. Kung lumalago ang pagmamahal sa kapwa, ang pagmamahal sa Diyos sa ating kalooban ay lumalago din. Inihalintulad ito ni Chiara sa isang bagong sibol na puno.

“Mayroon tayong buhay na panloob at panlabas. Ang bawat isa ay paglago o pamumulaklak ng bawat isa. Ang bawat isa ay pagpapayabong ng dahon ng bawat isa. Ibig sabihin ay ang panloob nating buhay ay pinanalakas ng ating buhay na panlabas. Kapag inunawa natin ang saloobin ng kapwa at siya’y minahal, pumapasok din tayo sa Diyos na nasa ating kalooban. Gayundin, nakakapasok tayo sa kalooban ng ating kapwa--Diyos- Ako-Kapwa.” Ito’y isang mundong napakalawak at isang katotohanang napakalaki ng saklaw. Upang higit nating maunawaan, ipinaliwanag ni Chiara: “May buhay tayong panloob (si Hesus sa ating kalooban) at buhay na panlabas (si Hesus sa kapwa),” na dapat nating mahalin at paglingkuran.

Ito ay nagpapalago sa ating buhay ispirituwal. Sa ganitong pananaw, higit na nagniningning ang ispiritualidad ng pagkakaisa at naghahandog din ng isang makabagong landasin patungo sa kabanalan.

Patuloy ni Chiara, “Ang banal na Espirtu ang nagturo nito sa amin, sa liwanag ng kanyang biyaya. Siya ang nagturo na mismong ang kapwa, na minsa’y itinuturing nating balakid ang siya mismong magiging daan sa malalim na ugnayan sa Diyos. Ang kapwa ay isang pintuan, isang lagusan patungo sa Kanya.

Kaya nga’t nagiging kasanayan ng mga tagasunod ng buhay na ito ang sining ng pagmamahal na masasabi nating banal na gawain dahil ito ay posible lamang maisabuhay dahil sa pagmamahal na ibinuhos ng Banal na Espiritu sa aming mga puso. Bilang bunga, sa gabi bago matulog, nararamdaman sa puso ang presensiya ng Diyos na nag-uumapaw sa pag-ibig, liwanag at kapayapaan.

Dumarating Siya sa ating piling dahil nagbahagi tayo ng pag-ibig sa kapwa. Sa ganitong uri ng buhay naisasakatuparan natin ang mga salita at naisin ng Diyos “na magdasal lagi nang walang patid (Lk 18:1).” Ipinapaliwanag pa rin ni Chiara kung paaano tayo magdadasal palagi? Ang maging katulad ni Hesus na palaging nagdadasal dahil palagi Siyang nagmamahal. Sa tuwing niyayakap natin ang bawat mukha ni Hesus na pinabayaan at sa pagmamahal sa kapwa, kaagad nating binubuksan ang ating puso sa Diyos. Kung handa tayo sa pagmamahal sa kapwa, nararanasan natin ang malalim na ugnayan sa Diyos. Ano pa ang nangyayari? Nakikipag-usap tayo sa Kanya ng tunay na malapit na malapit katulad ng isang bata sa kanyang ama.

Ganito ang natural na pakikipag-usap sa Kanya. Hindi rin natin kakaligtaan ang mga dasalin na kinalakihan natin tulad ng panalangin sa umaga’t gabi, ang pagsisiyasat sa ating konsiyensiya kung naging tapat ba tayo sa Diyos, ang Rosaryo, ang Banal na Misa, ang pangungumpisal dahil nakakatulong ang mga ito upang higit na mahalin ang Diyos at ang kapwa. Ang tanging dagdag lamang sa buhay-pagkakaisa ay sama-sama tayong naglalakbay patungo sa kabanalan.

Jose Aranas