“…nagtungo si Jesus sa isang ilang na pook at nanalangin.” (Mk 1:35)

   Punong-puno ang araw na iyon para kay Jesus sa bayan ng Capernaum! Nagsalita Siya sa sinagoga at namangha ang lahat sa Kanyang turo. Pinalaya Niya ang isang lalaking inaalihan ng masamang espiritu. Mula sa sinagoga, Siya ay nagtuloy sa bahay nina Simon at Andres kung saan pinagaling Niya ang biyenan ni Simon. Pagkalubog ng araw, dinala kay Jesus ang lahat ng maysakit at ang mga inaalihan ng demonyo. Pinagaling Niya ang maraming maysakit at nagpalayas Siya ng mga demonyo (tingnan Mk 1:21-24).
   Pagkatapos ng isang punong-punong araw at gabi, madaling araw pa’y bumangon na si Jesus at lumabas ng bahay.

“…nagtungo si Jesus sa isang ilang na pook at nanalangin.”

   Hinahanap-hanap Niya ang buhay ng langit. Mula doon, Siya ay naparito sa lupa upang ipahayag ang pag-ibig ng Diyos para sa atin, buksan ang daan patungo sa langit at makibahagi sa ating buhay. Naglakbay Siya sa buong Palestina para magturo sa lahat, pagalingin ang lahat ng uri ng sakit at hubugin ang mga alagad.
   Ngunit ang lakas na nagbibigay-buhay na dumadaloy tulad ng “dagat ng buhày na tubig mula sa Kanyang puso” (Jn 7:37-38), ay galing sa Kanyang ugnayan sa Ama. Siya at ang Ama ay nagmamahalan at kilala ang isa’t isa. Si Jesus ay nasa Ama at ang Ama ay nasa Kanya dahil Sila ay iisa” (tingnan Jn 10:15,30,38).
Para kay Jesus, Ang Ama ay “Tatay”, ang ama na Kanyang mapapagbalingan nang walang-hanggang pagtitiwala at walang-sukat na pag-ibig.

“…nagtungo si Jesus sa isang ilang na pook at nanalangin.”

   Dahil naparito sa lupa ang Anak ng Diyos para sa atin, hindi sapat sa Kanya na manatiling nag-iisa sa ganitong natatanging ugnayan sa panalangin. Noong namatay Siya para sa atin at iniligtas tayo, ginawa Niya tayong mga anak ng Diyos at Kanyang mga kapatid.
   Kaya’t maaari rin tayong tumawag sa Ama tulad Niya, “Abba, Tatay,” kasama ang lahat ng ibig nitong sabihin: katiyakan ng kanyang pagkalinga, kaligtasan, ganap na pagtitiwala sa kanyang pag-ibig, banal na pang-aliw, lakas at alab – ang alab na mula sa pusong nakakatiyak na siya ay minamahal.
   Sa sandaling pumasok tayo sa katahimikan ng ating “panloob na silid” (Mt 6:6), sa ating kaluluwa, maaari na tayong makipag-usap sa Kanya, sambahin Siya, ipahayag ang pag-ibig natin sa Kanya at pasalamatan Siya. Maaari din tayong humingi ng tawad sa Kanya, at ipagkatiwala sa Kanya ang lahat ng ating pangangailangan at ng sangkatauhan, gayundin ang ating mga pangarap at pag-asa. Hindi ba’t masasabi natin lahat ito sa Kanya na labis na nagmamahal sa atin at kayang gawin ang lahat ng bagay?
   Maaari din tayong makipag-usap sa Salita mismo, kay Jesus. Higit sa lahat, maaari nating pakinggan ang Kanyang tinig at hayaan ulitin Niya sa atin: “Huwag kayong matakot, si Jesus ito” (Mk 6:50). “Ako’y laging kasama ninyo hanggang sa katapusan ng sanlibutan” (Mt 28:20). Inaanyayahan din Niya tayo na sundan Siya, “Sumunod ka sa akin” (Mt 19:21). “Hindi ko sinasabing makapito, kundi pitumpung ulit pa nito” (Mt 18:22). Gawin ninyo sa inyong kapwa ang ibig ninyong gawin nila sa inyo” (Mt 7:12).
   Maaaring mahaba o maiksi at malimit ang ganitong usapan sa maghapon, na parang isang sulyap ng pag-ibig na iniuukol sa Kanya, isang pagbulong sa Kanya, “Ikaw ang tangi kong kabutihan” (tingnan Awit 16:2).” “Iniaaalay ko sa Iyo ang aking gawain.”
Hindi tayo maaaring kumilos nang hindi nagdarasal. Hindi tayo maaaring mabuhay nang hindi humihinga, at ang pagdarasal ay ang hininga ng ating kaluluwa na nagpapahayag ng ating pag-ibig sa Diyos.
   Sa pamamagitan ng usapang ito at ng ugnayan ng pag-ibig, tayo ay mananariwa at magiging handang harapin ang ating pang-araw-araw na buhay nang may bagong lakas at tiwala. Matutuklasan natin ang isang higit na tunay na ugnayan sa kapwa at sa mga bagay sa paligid natin.

“…nagtungo si Jesus sa isang ilang na pook at nanalangin.”

   “Kung hindi namin isasara ang bintana ng aming kaluluwa sa pamamagitan ng pagninilay, Ikaw, Panginoon, ay hindi namin makakapiling tulad ng minsan ay ninanais ng Iyong pag-ibig. Ngunit kapag naisantabi na namin ang lahat para makapiling ka lamang, ayaw na naming bumalik pa dahil napakatamis ng aming pakikipag-isa sa Iyo, at lahat ay lumilipas.
   “Kami na tunay na nagmamahal sa Iyo ay nakakaranas ng Iyong presensya, Panginoon, sa katahimikan ng aming silid, sa pinakaibuturan ng aming puso. Kami ay naaantig ng ganitong damdamin na parang hinipo mo kami. Nagpapasalamat kami sa Iyo dahil naging malapit Ka, dahil naging lahat Ka para sa amin, Ikaw ang nagbigay-halaga sa aming buhay at kamatayan.
   “Nagpapasalamat kami sa Iyo, ngunit malimit ay hindi namin alam kung paano o ano ang sasabihin. Alam lang namin na mahal na mahal Mo kami at mahal Ka namin at walang higit na tatamis pa sa ganitong damdamin. Kapag Ikaw ay nagpapakita, nararamdaman namin ang Langit at sasabihin namin, “Kung ganito ang Langit, o napakaganda!
   “Buong buhay kaming nagpapasalamt, Panginoon, dahil dinala mo kami hanggang sa puntong ito. At kahit mayroon pa ring anino na maaaring magpadilim ng aming paraiso dito sa lupa, kapag ipinahayag Mo ang sarili mo, lahat ng ibang bagay ay nawawalan ng halaga.
   “Ikaw lang ang tanging mahalaga.
   “Ikaw lamang.